Pablo Casals on üç yaşındayken Barselona’da bir nota dükkânında Bach’ın solo çello süitlerinin bir baskısını buldu. O tarihte bu eserler teknik alıştırma sayılıyor, konserde çalınmıyordu.
Casals on iki yıl boyunca üzerlerinde çalıştı ve ilk kez yirmi beş yaşında topluca seslendirdi. 1936’da başlayan kayıtlarıyla süiteler yaygın biçimde duyuldu; bugünkü merkezî yerini bu icralar kurdu.
Tekniğinde de bir ayrılma vardır. Dönemin alışkanlığı sol dirseği gövdeye yakın tutmaktı; Casals kolu serbest bıraktı ve parmakların tuşede daha geniş açılmasını sağladı. Bu, ton üretiminde belirgin bir genişleme getirdi.
Siyasi tavrı da icrasından ayrı düşünülmez. İspanya İç Savaşı’nın ardından ülkesine dönmedi ve yıllarca belirli salonlarda çalmayı reddetti; çelloyu bir tutum aracı olarak da kullandı.
Derslerimizde Bach süitlerinden bir dans bölümü orta düzeyde devreye girer; kursiyer eserin tarihçesini de bu çalışmanın içinde öğrenir.