Dvořák uzun süre çelloyu solo konçerto için uygun bulmadı. Çalgının orta bölgesini güçlü, uç bölgelerini ise orkestra içinde zayıf buluyordu. Bu görüşünü 1894’te New York’ta değiştirdi.
Değişimin nedeni bir başka eseri dinlemesiydi. Victor Herbert’in ikinci çello konçertosunu duyduktan sonra çellonun orkestrayla birlikte taşınabileceğine ikna oldu ve kendi konçertosunu yazdı.
Eser üç bölümdür ve orkestra yazısı geniştir. Buna karşın solist hiçbir yerde örtülmez; Dvořák çelloyu orkestranın yoğun olduğu yerlerde üst bölgede kullanır, kalın bölgeyi ise ince dokuyla eşler.
Son bölümün kapanışı kişisel bir nedene dayanır. Bestecinin yakın bir tanıdığının ölümü üzerine bölüm sonu yeniden yazılmış, daha içe dönük bir kapanışla bitirilmiştir.
Derslerimizde bu konçerto ileri dağarda ele alınır; öncesinde yüksek pozisyon güvenliği ve uzun yay dengesi ayrı ayrı çalışılır.