Schumann konçertosunu 1850’de Düsseldorf’a yerleştiği yıl yazdı. Eser üç bölümdür ama bölümler arasında durulmaz; biri ötekine bağlanarak geçer.
Bu süreklilik konçerto alışkanlığını değiştirir. Dinleyici alkış için ara bulmaz; eser tek bir yay hareketi gibi ilerler ve temalar bölümler arasında geri döner.
Yazı, solisti sürekli öne çıkaran bir gösteri dağarı değildir. Orkestra ile çello çoğu yerde aynı dokuyu paylaşır; bu, dengeyi kurmayı icracı için güçleştirir.
Schumann’ın yaşamının zor bir dönemine denk gelmesi, esere sonradan yüklenen anlamı da biçimlendirdi. Buna karşın yazının kendisi ölçülüdür ve taşkın değildir.
Derslerimizde bu eser, orkestrayla denge kurma çalışmasının örneği olarak kullanılır; kursiyer nerede öne çıkıp nerede geri çekileceğini planlar.